Aziz Yıldırım gibi başkanı olan Fenerbahçe'yi kıskanıyorum

10 yıl öncesine dek 'Sıkı bir Galatasaray taraftarı' olduğumu itiraf etmek zorundayım.

1958 yılında başladı bu sevda, UEFA şampiyonu olduğumuz 17 Mayıs 2000 tarihinde bitti. Demek ki 1958-2000 yılları arasında Galatasaray'ın İstanbul'daki maçlarının çoğuna gittim. Avrupa'daki tüm önemli maçlarında örneğin Barcelona, Roma'ya da... O tarihi Galatasaray maçlarında mutlaka statta yerimi aldım, 'Cimbom' diye bağırdım.

Kopenhag'da İngiliz holiganlar tarafından parçalanınca maç yerine hastaneye götürüldüm. İşte o sırada da Galatasaraylı olmanın ne olduğunu iyice öğrendim. Haliyle de maçlara gitmez oldum. Hani 'Galatasaray ruhu' deniliyor ya. Açık ve alt kapalı tribün taraftarı için öyle bir şey. Bu ruh galiba sadece Galatasaray Lisesi öğrencileri arasındaki bir iletişim. Başarılı olursan hatırlanıyor. Kötü günde ise 'tuz ruhu' oluyor. Akla bile gelmiyor. Gelse şu Galatasaray yönetimi zorla kapı dışarı atılır. Rezil oluyorlar hâlâ neler demiş Adnan Polat Bey...   Dikkat edin Galatasaray iki maç berabere kalsın, üçüncü hafta Ali Sami Yen'e 10 bin kişi gelmiyor. Bir de Fenerbahçe ve Beşiktaş'a bakın... Küme düşseler bile stat doluyor ve coşku ile teşvik ediliyor. UEFA kupasını aldığı Arsenal maçından sonra gittiğim Galatasaray maçları bellidir. Neden diye merak edenlere hemen söyleyeyim. Gerek Kopenhag'da, gerekse İstanbul'da bir Galatasaraylı yönetici veya sporcu 'Geçmiş olsun' bile demedi. Ama Fenerbahçeli Ali Şen taa yoğun bakıma özel telefon çektirip kupamızı kutladı. Önder Fırat da Amerika'dan aradı. Arsenal'i mahkemeye verdim, UEFA kurallarını Mahmut Uslu verdi. O mahkemeyi ben kazanmasam, Galatasaray belki de Avrupa kupalarında beş yıl ceza yiyecekti. Çünkü Kopenhag savcılığının UEFA'ya verdiği görüntü bantlarında bazı TV habercilerin gurbetçilere, "Siz nasıl Müslümansınız. Allah Allah diye saldırın. Hadi ya Allah bismillah" diye bağırdıkları çok net idi. Bana ilk saldıran iki Arsenal taraftarı Londra'da yakalanıp, iki yıl hapis yattı. Olayları çıkaran İngilizler sayıldı. Kimin haberi oldu bunlardan?   Sonuçta "Ben bu takımın mı taraftarıyım" deyip, Galatasaray maçlarına gitmez olmuştum. Zamanla her şey unutuluyor. Ben ve benim gibiler UEFA kupasının havası ile on yıl yaşadık. Şimdi ise her şeyi çok iyi düşünme zamanı. Eski kupalar ile yaşanmıyor. Yeni bir kuşak oluştu. O kuşak sadece Fenerbahçe'yi tanıyor ve seviyor. Haklı olarak. Kız basketbol veya voleybol maçına gidiyor 'tüm kupalar' Fenerbahçeli sporcularda. Basketbol maçına gidiyor yine Fenerli kızların sevinç çığlıklarını duyuyor. Erkeklerde basketbol ve voleybolda Galatasaray'ın ruhu nerede acaba? İğrenç bir hata ile rezil olan basketbol şubesi hâlâ görevde... Küme düşmemek için çırpınan Galatasaray...   O hiç beğenilmeyen Fenerbahçe futbol takımı ise Türkiye Kupası finalinde Trabzonspor ile oynayacak, ligde ise şampiyonluğa en yakın aday. Atletizm diyorsun Fenerbahçe açık ara ileride. Boks, güreş, kürek, yelken, yüzme deseniz öyle... Özetle her spor dalında şampiyonluğa koşan bir Fenerbahçe var. Galatasaray ne halde? On yıldır bir stadın peşinde. Sanki 50 bin kişilik stadı olursa basketbolda, voleybolda böyle rezil olmaktan kurtulacak... Özetle Fenerbahçe'yi kıskanıyorum. Aziz Yıldırım gibi bir başkanımız olmadığı için üzülüyorum. Sanırım seneye Fenerbahçe kompleksi başlayacak. Hele Avrupa'da başarılı olursa...   Çok merak ediyorum Adnan Polat Bey hâlâ görevde kalacak mı? At kuyruğu saçlı yönetici Haldun Üstüner, Adnan Sezgin Avrupa'nın çürüklerini getirmeye devam edecekler mi? Avrupa'da bir kulüp yönetimi, bu yanlış seçimleri yapsa mahkemeye verilir, borsadan atılır. Baros dışında hepsine verilen paralar sokağa atılmış sayılmalı. Hele o İsveçli ile Arjantinli kaleci yok mu...